Projekt przestrzeni wystawienniczej przedstawia historię tatuażu jako ukłon w stronę sztuki trwałego ozdabiania ciała. Obiekt łączy surową mechanikę z artyzmem.
Dominantą wystawy jest monumentalna bryła będąca artystyczną wizją gryfa. Przeszywa ją lśniący detal igły wykonany z polerowanej stali nierdzewnej. Stalowy element, biegnący przez całą konstrukcję, symbolizuje chirurgiczną precyzję i nowoczesność, kontrastując z resztą obiektu.
Obudowa, na którą składają się wsporniki i masywne koła, powstała z chemicznie patynowanej miedzi. Nieregularna, rdzawa faktura stanowi fundament tradycji i wizualny znak upływu czasu.
Przejrzyste szkło hartowane odsłania wnętrze gabloty. Zamknięta w środku historia narzędzi i barwników wybrzmiewa w pełni, zyskując rangę surowego, lecz szlachetnego świadectwa ewolucji tego rzemiosła.
Wizualizacje
Rysunki techniczne
